Suus & Zo!

Suus ('75) is getrouwd met Chris ('74). Samen hebben ze twee zoons: Levi ('05) en Sven ('07). Rond 5 februari 2010 verwachten zij een derde zoontje. Suus werkt vier dagen per week als interim communicatieadviseur.

29 weken: controle en buik

Zo, 29 weken alweer. Gaat hard, maar niet hard genoeg ;)

Afgelopen dinsdag had ik weer controle. Op zich was alles weer prima. Kleine klaas lag nu in een stuit (in plaats van overdwars). Maar blijkbaar heeft hij nog genoeg ruimte om te draaien, want inmiddels ligt hij weer overdwars. En da's toch niet zo'n hele handige houding, dus ik hoop dat hij niet zo biljft liggen. Rugje eerst: dat bevalt was lastig!

Bloeddruk was laag (105/60) en mijn ijzer ook. Dat laatste kan natuurlijk komen omdat ik die pillen nog steeds niet gebruik. Oeps... Maar goed, ik moest toch echt proberen om wat rustiger aan te doen. Dat proberen we dus maar, met a little help from my friend (familie). Hopelijk kan ik gewoon tot Kerst blijven werken, maar daar heb ik wel vertrouwen in!

Kleine Klaas lijkt wat aan de kleine kant vandaar dat ik 7 december een groeiecho krijg. Ook daar maak ik me niet echt veel zorgen over want tijdens de zwangerschappen van Levi en Sven werd me ook steeds verteld dat ze zo klein waren. Ok, reuzen waren het niet, maar met een geboortegewicht van ongeveer 3250 gram vond ik ze groot genoeg!

Sluit ik nog even af met een toeterfoto!

Peuterpraatjes

Sven is nu ruim twee jaar en begint echt enorme praatjes te krijgen. Zijn woordjes en zinnetjes worden met de dag verstaanbaarder. Dat alleen al is natuurlijk ontzettend leuk, maar hij wordt ook steeds bijdehanter. En dat is echt heel komisch.

De eerste volledige zin die uit zijn mondje kwam was 'nee mama, ik ga niet slapen'. En hij bleek een man die zijn woord houdt. Maar ook kondigt hij duidelijk aan als hij wil 'dinken' of wanneer hij een 'sjone luiler' nodig heeft. 'Levi daan' horen we ook vaak. In eerste instantie was dit altijd waar. Als Levi hem een duw of pets gaf of speelgoed afpakte zei hij 'Levi daan' en wisten wij dat het waar was. Helaas zet Sven dit zinnetje nu strategisch in, wanneer hij zijn zinnen heeft gezet op iets wat Levi in zijn handen heeft.

Verder is Sven ontzettend duidelijk is wat hij wel en vooral in wat hij niet wil. 'Nee, mag niet!!' zegt hij boos als ik meezing met de radio. 'Handen weg!' als ik zijn benen vasthoud met verschonen. En ga zo maar door. Meestal moet ik er wel om lachen, maar we beginnen op een punt te komen dat het niet alleen maar grappig is en dat er opgevoed moet gaan worden!

AOW-leeftijd

Wat vinden jullie daar nu van? Van het verhogen van de AOW-leeftijd? Trouwe lezers weten misschien dat ik een paar jaar geleden actief was voor de SP en dat ik nog altijd lid ben van die partij. Dus, zou je zeggen, Suus is tegen het verhogen van de AOW-leeftijd. Maar niets is minder waar. Ik ben juist heel erg voor het verhogen van de AOW-leeftijd.

Waarom? De AOW is toch bedoeld om mensen een 'goede oude dag' te kunnen geven? De grens van 65 jaar is ingesteld in een periode dat de gemiddelde levensverwachting een stuk lager was dan nu. Tegenwoordig zijn mensen met 65 jaar nog helemaal niet zo oud en leven ze gerust nog 20 jaar of langer verder. Daarnaast beginnen mensen gemiddeld te werken op hun 22e (geloof ik). Sommige wat eerder, sommige wat later.

Als je van je 22e tot je 65e werkt, werk je dus 43 jaar. Dat betekent dat je zo'n 35 jaar niet werkt. Volgens mij is die verhouding een beetje scheef. In veel beroepen kun je makkelijk langer doorwerken, want eerder beginnen... dat zie ik niet snel gebeuren.

Maar... er zijn wel degelijk uitzonderingen. Ik weet ze natuurlijk niet allemaal, maar ik kan me voorstellen dat straten maken, betonvlechten of werken op een booreiland niet zo fijn is na je 60e. Maar daar kun je afspraken over maken, toch?

Ik zeg: doorwerken na je 65e (nu dus tot je 67e) en gewoon langer een bijdrage leveren aan de economie en de maatschappij.

Reacties?

Jonge Gezinnen Beurs 2009

Vijf jaar geleden bezocht ik met Chris de 9-maandenbeurs / huishoudbeurs. My god... wat een verschrikking! Ik was 6 maanden zwanger van Levi, we stonden bijna een uur in de rij om binnen te komen en alle beurshallen waren afgeladen met graaiende en duwende mensen. Dat nooit meer!

Maar nu las ik de aankondiging voor de Jonge Gezinnen Beurs 2009. Een veel kleinere beurs die op papier al veel vriendelijker oogde. Ik stelde Chris voor om er heen te gaan. Met mijn moeder. Chris reageerde net iets te enthousias: 'ja leuk, ga gezellig met je moeder'. Hij was opgelucht. Mijn moeder leek het gelukkig ook leuk dus afgelopen vrijdag gingen we samen naar de Jaarbeurs. De kaartjes had ik vooraf via internet gekocht, want ik had mijn lesje wel geleerd daar in de RAI. Ik ging mijn missie volbrengen: geboortekaartjes!

Maar: het viel heel erg mee! Het was echt een hele leuke beurs. Niet zo groot, maar wel met heel veel leuke stands. Veel van die stands waren eigenlijk een soort kleine winkeltjes. De aankleding was gezellig en mooi. Mijn moeder had onlangs de 50+ beurs bezocht en was ook aangenaam verrast. Deze beurs was veel gezelliger en leuker! Ja, we zijn goed geslaagd. Een stapel leesvoer bij de stand van Ouders van Nu gekocht. Mijn medewerking toegezegd aan een artikel over werkende moeders (ben benieuwd of ik daar iets over hoor). Een heerlijk zachte draagdoek gekocht voor als het mannetje aan de andere kant van mijn buik is. Schoencadeautjes voor de andere mannetjes bij de ECI-stand. Een mooi zwangerschapsshirt. En... een heleboel foldertjes over geboortekaartjes. 's Avonds bekeek ik de websites met Chris en wonder boven wonder waren we het echt binnen 2 minuten eens. We hebben een kaartje!! Superleuk en hij past mooi bij de kaartjes die we voor Levi en Sven hadden.

We hebben inmiddels trouwens ook een naam voor onze derde zoon. Maar daarop moeten jullie nog zo'n 12 weken wachten!

Prik maar raak voor een knaak

De laatste keer dat ik een inenting kreeg kan ik me niet herinneren. Ik zou het aan mijn moeder moeten vragen, maar ik vermoed dat het rond mijn 12e was en dat het een vaccinatie tegen de mazelen of ronde hond was. Daarna is het nooit meer nodig geweest mij me in te laten enten. Ik ben geen risicogroep, dus een griepprik heb ik nog nooit gehad. Ook ben ik nog nooit buiten Europa geweest (ja echt, die mensen bestaan) dus reisvaccinaties zijn ook nooit nodig geweest. Een tetanusinjectie evenmin.

Terwijl ik dit typ bedenk ik me dat ik wel een injectie heb gehad tijdens mijn zwangerschap van Levi en na zijn geboorte. Ik ben resusnegatief en hij is resuspositief. Sven is negatief, dus toen was het niet nodig. Maar ik weet eigenlijk niet of dat geldt als inenting.

Maar goed, nu is er dus de oproep voor de Mexicaanse griepprik. En ik ben eruit: ik neem 'm. En omdat al mijn mannen wel een indicatie hebben voor de gewone griepprik, krijgen zij 'm ook. Dat betekent dat wij vieren in 6 weken tijd bij elkaar 12 keer worden ingeent:

• Sven: 2x gewoon en 2x mexicaans = 4 prikken
• Levi: 1x gewoon en 2x mexicaans = 3 prikken
• Chris: 1x gewoon en 2x mexicaans = 3 prikken
• Suus: 2x mexicaans = 2 prikken

Twee weken geleden gingen de eerste (gewone) prikjes erin en vanaf morgen zijn we ook wat meer beschermd tegen de Mexicaanse griep.

Reactie
Naar aanleiding van de reactie van Cora wil ik hierbij wel even zeggen dat zowel Sven als Levi (en Chris, maar die is volwassen) geregeld long- en benauwdheidsproblemen hebben gehad. Sven heeft zelfs al 3 keer longontsteking gehad. Vandaar dat zij jaarlijks worden opgeroepen voor de gewone griepprik en nu dus voor deze Mexicaanse griepprik.n Dus om nu te zeggen dat ik 'zomaar' troep in mijn kinderen spuit...

Bovendien is deze vaccinatie in mijn ogen niet anders dan de BMR, DKTP, HIB en de gewone griepprik die ze ook krijgen en gekregen hebben. Sterker nog: ik zie het als een aanvulling op de gewone griepprik.

Vreemd dat mensen aanvallend reageren op deze griepprik. Ik probeer toch echt alleen mijn kinderen te beschermen tegen longontsteking of erger.

En nu ben ik me toch mijn eigen - weloverwogen - keuzes aan het verdedigen.

Gesprek op school (beveiligd)

Klikken maar!!

Of mail me even voor het wachtwoord!

Een extra check-up

Ik ben niet zo'n ziekmelder. Dus baalde ik behoorlijk dat ik mij gisterochtend ziek moest melden omdat ik de hele nacht erg veel buikpijn had gehad. Maar ja, op een uurtje slaap functioneer ik normaal al niet zo goed, maar nu al helemaal niet. Ik dacht dus: ik kruip mijn bed weer in en 's middags ben ik weer helemaal het vrouwtje. Fout gedacht. De buikpijn werd alleen maar erger, dus toch maar even naar het ziekenhuis gebeld. Daar ben ik namelijk onder controle. Bloedprikken, urine controleren, buik bekijken, echo maken en een hartfilmpje van de baby. Nou, de baby is gelukkig tip top in orde, maar ik niet helemaal. Vandaag moest ik daarom nog even terugkomen. Weer de hele middag in het ziekenhuis doorgebracht. Conclusie: bloedarmoede en blaasontsteking. Die blaasontsteking had wat 'contracties' gegeven. Zonder gevolgen overigens. Godzijdank. Tel daar alle pijntjes (rug, buik, billen, heupen) en de enorme vermoeidheid bij op en je kunt wel raden wat het advies was: rustiger aan doen.

Jahaaa... makkelijk hoor met twee kleine kinderen en een baan van (tijdelijk) 36 uur. Ik voel me natuurlijk al schuldig dat ik nog voor ik aan mijn nieuwe baan ging beginnen moest vertellen dat ik zwanger was en dan zou ik het nu ook nog eens niet volhouden. Dacht het niet!

Gelukkig reageerde mijn baas heel positief. Zij voelde zich weer schuldig dat ze een zwangere moeder meer uren dan haar contract liet werken. We hebben dus alle schuldgevoelens opzij gezet en ik ga terug naar mijn normale contracturen en ga tot aan mijn verlof proberen een dag per week vanuit huis te werken. Nog 7 weken.... aftellen!!

En ik zie dat het al weer half 9 is geweest. Bedtijd!

Nieuw beveiligd bericht op ...

... Suus & Zo. Twee keer inloggen en je kunt het lezen.

Geen wachtwoord, maar je wilt wel lezen? Stuur me een berichtje!

winterklaar

Gisteren was het nogal druilerig, dus schoven we onze plannen een dagje door. Maar vanmorgen hebben we de tuin winterklaar gemaakt. Omdat we vorig jaar nog niet precies wisten wat we met tuin wilden, hebben we heel veel eenjarige planten geplaatst. Die waren nu aardig op, dus we hadden een tuin vol troep. Gelukkig weten we nu wel wat we willen, dus we konden gericht aan de slag.

Ik snoeide de bomen en de hortensia's terug, Chris versnipperde alles voor in de container. Levi harkte de blaadjes bij elkaar en Sven liep vooral een beetje te mopperen. Hij heeft een soort jetlag van het tijdverschil hahaha... Het werk dichter bij de grond begint wat lastig te worden. Er zit namelijk een baby van 35 centimeter tussen. Dus dat heb ik vanaf een bierkratje gedaan. We hebben hard gewerkt.

Binnenkort komt de nieuwe heg tussen ons en de buren, tegelen we een extra plaatsje en bouwt Chris een klein schuurtje aan de huidige schuur. Dan is dit voorjaar - na 3 jaar - de tuin klaar!

Voor het eerst vakantie

Als je kind naar school gaat, krijg je ook te maken met schoolvakanties. En zo hebben wij nu voor het eerst herfstvakantie. Voor mijn gevoel was school pas net begonnen (eind augustus), maar toch is het al weer vakantietijd! Maandag en dinsdag is Levi naar de BSO geweest, want we hebben niet genoeg vakantiedagen om alle schoolvakanties zelf op te vangen. Daar had hij het erg leuk gehad, met onder andere een uitstapje naar een manage. Vandaag heb ik de mannen gezellig samen thuis. Vindt Sven ook leuk. En straks komt er een vriendje van Levi spelen. Zo grappig hahaha...

Vrijdag gaan we naar Plopsaland en dan zit de vakantie er al weer op. Maar voor je 't weet is het al weer kerstvakantie. Maar dan heb ik verlof!

update: zo zag de kamer van Levi en Sven eruit na twee uurtjes spelen met het vriendje van Levi. Bringing down the house. Ofzo...

Lijstje (stokje)

Vers overgenomen van Joeltje.

Making: een baby. Ik hoef er nu niet meer zoveel aan te doen, hij groeit verder vanzelf nu.
Cooking: eigenlijk te weinig, maar vandaag spaghetti. En dinsdag krijgen we eters, dus ga ik even uitsloven.
Drinking: Cola light. Altijd en overal. En veel te veel.
Reading: helaas kom ik de laatste tijd niet verder dan de leesmap. Maar eigenlijk lees ik heel graag!
Wanting: meer tijd, meer energie, meer geld. En dan kan ik alles doen wat ik wil
Looking: House M.D. (en nu formule 1, yuk)
Wasting: 3 euro per dag aan de lunch op werk. Ik zou brood klaar moeten maken.
Sewing: sinds mijn mislukte toilettas met voering op de HAVO heb ik mij verre gehouden van handwerken. Daar schakel ik altijd mijn moeder of schoonmoeder voor in.
Wishing: dat Levi op school mee gaat komen ondanks zijn ADHD.
Playing: spelletjes op de Nintendo.
Enjoying: knuffelen met mijn mannen (de grote, de kleintjes en de ongeborene)
Waiting: nergens op eigenlijk, het komt zoals het komt
Liking: momentjes voor mezelf, uit eten met vriendinnen, kletsen met mijn zusje
Wondering: hoe het leven er over 10 jaar uitziet. Uit nieuwsgierigheid.
Loving: mijn mannen, familie, vrienden, katten
Hoping: dat ik deze keer nog iets vlotter ga bevallen (tweede keer was al beter dan de eerste keer)
Needing: een tuinman, een kok, een dagelijkse hulp in huis
Smelling: kattenpis
Knowing: dat ik altijd weer op mijn pootjes terecht kom
Wearing: positiespijkerbroek en een grijs vest. En een fleece dekentje.
Following: House
Noticing: dat mensen wel heel erg ongeduldig zijn in het verkeer
Thinking: dat ik echt weer meer aandacht aan mijn omgeving moet besteden. Momenteel ben ik nogal een huismusje.
Opening: een nieuw web-log achter deze, waardoor ik zonder en mét wachtwoord kan loggen. Leuk he?
Feeling:  moe maar happy

Zwemmen met de mannen

Vanmiddag gingen we met z'n vieren zwemmen. Erg leuk! Levi is na zes zwemlessen echt een ander kind in het water. Op vakantie stond hij nog voornamelijk langs de rand, maar nu mochten we hem niet eens aanraken. Mijn zijn kurkjes en vlindertjes zwom hij vrolijk door het hele bad heen. Het zwemmen heeft nog wat meer weg van ze zwemtechnieken van een hondje, maar het begin is er. Omdat hij nu mocht 'vrij'zwemmen speelden we ook lekker met oppblaasbanden en drijvende vlotten.

Ook Sven had het enorm naar zijn zin. Hij heeft sowieso geen watervrees en ging ook helemaal alleen (met kurkje en vlinders) en diepe in. Na ja diep, Chris en ik konden er wel staan natuurlijk, maar Levi en Sven niet. Ook Sven vond het prachtig, hij probeerde zelfs met een plankje te zwemmen en kwam zowaar vooruit. En ondanks een trillend onderkaakje hield hij vol dat hij het niet koud had.

Over Chris hoef ik niet te schrijven denk ik he? Die kan namelijk heel goed zwemmen hahaha, maar dat heeft hij vandaaag nauwelijks gedaan. We hadden namelijk allebei steeds een knulletje onder onze hoede. Af en toe even wisselen. Help, hoe doen we dat straks met drie kinderen?

Ik vond het ook wel prima als voel ik me wel een soort witte ballon op pootjes momenteel in mijn bikini. Veel onder water blijven dus maar!

De jongens waren hevig teleurgesteld toen we het bad uit gedirigeerd werden, maar stonden daarna heerlijk onder de warme douche. Het aankleden vonden beide heren wat minder, maar ach... dat mocht de pret niet meer drukken. Morgen heeft Levi al weer zwemles, dus wie weet, wordt het ooit nog een waterratje.

Een levende knuffelbeer

Sven is mijn levende knuffelbeer. Elke ochtend héél vroeg, eigenlijk is het nog nacht hoor ik die kleine blote voetjes op de trap. Even later staat hij naast me met uitgestrekte armpjes en til ik hem naast me in bed. Hij nestelt zich in mijn armen en slaapt binnen een halve minuut verder. Als de wekker een uurtje (of een paar uurtjes) later gaat, begint het grote knuffelen. Hij geeft ons allemaal kusjes en ligt heerlijk ontspannen tussen ons in te babbelen en te lachen. Chris en ik genieten hier allebei altijd erg van, we vinden het zo lief en gezellig. Helaas moeten we na een paar keer slumberen toch echt opstaan en is Svens knuffelmomentje weer afgelopen. Levi wakker maken, douchen, aankleden, eten, auto in en naar school/opvang/werk.

Maar morgenochtend is het weer zover!

Poes aan de pillen

Humor: sinds gisteren zit onze kat Winnie aan de anti-depressiva.

Minder humor: de reden, namelijk dat ze overal in huis piest. Bah...

Ik heb Winnie nu bijna 12 jaar. En toen ik 9 jaar geleden bij Chris introk, mocht ze mee. Eigenlijk ging het altijd wel goed en pieste ze nooit in huis. Tot een paar jaar geleden. Winnie werd onderzocht en bleek blaasgruis te hebben. Sindsdien kreeg ze speciaal voer en was het weer over. Tot ruim 2 jaar geleden. We verhuisden naar Gouda en daar begon Winnie in huis te piesen. Af en toe, dus het was te doen. Maar de afgelopen maanden is het iedere dag raak en op meerdere plaatsen in huis. Panisch hebben we alle deuren dicht, maar er blijven natuurlijk plaatsen waar ze wel kan komen en piesen. Ook als we even niet alert zijn, piest ze weer op de kamer van de jongens of de badkamer. Irritant en heel erg smerig. Iedereen die katten heeft weet hoe erg kattenpies stinkt. Bah. Bah. Bah.

Alle huis-tuin-en-keukenmiddeltjes hielpen niet. De duurdere sprays ook niet. Dus gisteren gingen we maar weer eens naar de dierenarts. Winnie werd weer onderzocht en ze had niets. Geen blaasgruis, geen blaasontsteking, niets aan haar niertjes en niets aan haar schildklier. En dat was eigenlijk slecht nieuws, want dat maakt het een gedragsprobleem.

Het enige dat de dierenarts ons nog aan kon raden was het eens te proberen met poezenpretpillen. Oftwel, een soort antidepressiva voor katten. Kalmerend. We zijn gisteren begonnen en we gaan het nu twee weken aankijken. Ik hoop zo dat het helpt...

Het ergste tandartsbezoek ooit

Twee weken geleden liep ik vrolijk op een stukje fruitkauwgom te knagen. Tot ik ineens op een steentje beet. Steentje? Ja, dat dacht ik ook. Het bleek dus ook geen steentje. Het bleek een stukje van een vulling. Damn... Gelukkig had ik er geen pijn aan, dus kon de behandeling nog anderhalve week wachten.

Gisteren ging ik dus vol frisse tegenzin naar de tandarts. Ik heb echt een hele aardige tandarts, al 20 jaar dezelfde, maar ik kom 'm liever op straat tegen dan in zijn praktijk. Maar hij vertelde me dat er maar een klein stukje afgebroken was en dat het zo gevuld zou zijn. Omdat hij en ik beiden weten dat ik een ontzettende pieperd ben in de tandartsstoel, spoot hij mij gezellig plat. En begon te boren. Even later proefde ik bloed. Veel bloed. De tandarts mompelde iets over mijn mondbodem en propte mijn mond vol tampons. Dacht dat ik daar voor 9 maanden vanaf was, maar goed. Hij legde uit dat ik in een reflex mijn mondbodem (=onderkant van je tong) omhoog had geduwd en dat hij dat niet in de gaten had gehad. Daardoor was mijn tong TEGEN DE BOOR AANGEKOMEN. En dus was er een flink, bloedend gat in de onderkant van mijn tong gekomen. Flink is een relatief begrip in je mond he? Ongeveer 2x1 centimeter. De pijn begon inmiddels door de verdoving heen te komen.

Toen het bloeden wat minder werd, ging de tandarts verder met het vullen van het kleine gaatje. En toen brak de rest van de vulling en kon het boren opnieuw beginnen. Oh wat was ik blij met mijn verdoving. Na een half uurtje stond ik dan toch weer buiten. Een beetje wee en trillerig, dat wel.

's Avonds ging ik uit eten, maar echt makkelijk ging het eten niet. Nog steeds niet trouwens. Doet best pijn...