Suus & Zo!

He? Wat?

Er is een nieuw beveiligd bericht. Twee keer inloggen en je kunt het lezen. Heb je geen login en wachtwoord? Stuur me een berichtje en je kunt het ontvangen!

kilootjes

Er is een nieuw beveiligd bericht. Twee keer inloggen en je kunt het lezen. Geen wachtwoord? Stuur me een mail en dan kun je mijn wachtwoord ontvangen.

Uitgerekend!

Vandaag is het 5 februari
Vandaag was ik uitgerekend
Vandaag is Tygo al weer 9 dagen oud
Vandaag is de eerste dag zonder kraamhulp
Vanaf vandaag begint het echte leven als moeder van 3 zoons

Ruim een week oud is Tygo. De afgelopen week is voorbij gevlogen! Ik kan me al niet meer voorstellen hoe het was zonder hem. En hoe rot ik me voelde die laatste weken van mijn zwangerschap. Me laten inleiden is een goede keuze geweest, nadat ik bevallen was, voelde ik me met de dag weer meer mezelf worden. En nu kan ik eerlijk zeggen dat het gewoon heel goed gaat!

Tygo was na 6 dagen al weer op geboortegewicht en ging er gisteren al flink overheen. Hij is nu 3500 gram. Een lekker poppetje dus! De borstvoeding loopt dan ook als een trein. Het scheelt natuurlijk dat ik ruim twee jaar evaring heb opgedaan. Slapen doet Tygo ook als de beste, alleen vooral overdag. 's Nachts wil hij nogal eens gevoed worden, alhoewel hij vannacht maar 1 keer is geweest (keep my fingers crossed).

Levi is echt een supertrotse grote broer! Hij wil overal mee helpen en vliegt zodra hij de kans krijgt op Tygo af om hem te knuffelen en te kussen. Soms moeten we een beetje ingrijpen want zo'n overdaad aan liefde is soms wat heftig voor zo'n kleine baby. Maar het is heerlijk om te zien hoe leuk Levi het vindt. Zoals hij het zelf zegt: 'baby's van 0 zijn zo schattig'.

Sven heeft het wat moeilijker met de hele situatie, maar die is dan ook een stuk jonger. Hij is behoorlijk jaloers en als ik Tygo in mijn armen hebt zegt hij regelmatig: 'baby moet weg' en 'mijn mama'. Gelukkig laat hij zich ook lekker knuffelen door mij en zo kan hij het toch een beetje inhalen. Hij vind het wel leuk om mij te helpen met Tygo verzorgen, dus dat scheelt.

Chris is ook helemaal gek op onze verse zoon. Moest hij in het begin van de zwangerschap nog erg wennen, nu is hij gewoon helemaal op-en-top vader van alle drie de jongens.

En met mij gaat het ook goed. Ik zit lekker in mijn vel en heb weinig 'restschade' van de bevalling. Ik ben nog wel snel moe, maar dat is het zo'n beetje. Ik ben een van die mazzelaars die in no-time weer in haar eigen kleding past. Sterker nog: ik beviel woensdagavond en verliet vrijdagmiddag het ziekenhuis in mijn eigen spijkerbroek! Nu, na ruim een week, kan ik vrijwel alles weer aan. Lekker hoor! Over 6 weken heb ik nog mijn nacontrole en dan sluiten we alles af. Letterlijk, want dan wordt ook de afspraak gemaakt voor een sterilisatie. Tygo was een geweldige verrassing, maar daar laten we het bij!

Nou, laat het gewone leven maar weer beginnen. Ik ben er klaar voor!

Gelukkig hebben we de foto's nog!

Hoe Tygo ter wereld kwam (in 1 uur en 25 minuten)

Zo, we zijn weer thuis en alles gaat goed! Afgelopen woensdag ben ik bevallen van Tygo. De bevalling is ingeleid omdat ik er behoorlijk doorheen zat. Dat in combinatie met eerdere depressies tijdens en na mijn zwangerschappen gaf de doorslag om in te leiden met 38 weken en 5 dagen. Eerder beviel ik echt pas op en na de uitgerekende datum en ook nu zag het er niet naar uit dat de bevalling zich eerder zou aandienen.

Hoe het ging? Hieronder een verslagje zonder plastische details. Die details zijn er natuurlijk wel, maar ja... die mag je er zelf bij bedenken!

Woensdagmorgen 27 januari moest ik om 6.15 uur bellen of er plek was op de verloskamers. Dat was er, dus we konden gelijk komen. Om 7.15 lag ik dus aan de CTG. Alles was goed, dus het inleiden kon beginnen. Om 7.45 uur werden de vliezen gebroken. Dat viel nog niet mee, want Tygo was diep ingedaald en de vliezen stug. De ontsluiting werd vastgesteld op 3 cm. Iedereen verwachtte dat het zou gaan beginnen.

Om 13.30 uur had ik misschien 3 harde buiken gehad, maar verder niks. Iedere 20 minuten werden de wee-opwekkers omhoog gedaan. Zo loop je dus dagen met voorweeën en zo was het rustiger in mijn buik dan ooit. Chris en ik hebben de hele dag zitten lezen, puzzelboekjes in zitten vullen en ons zitten vervelen. Best saai zo'n verloskamer als je niet verlost wordt!

Om 16.00 uur begon het een beetje te rommelen. Een paar flink pijnlijke harde buiken. Helaas zetten ze niet door en tegen 17.15 stopten ze zelfs weer helemaal. De wee-opwekkers werden verdubbeld. Mijn zusje was inmiddels aangekomen, die zou bij de bevalling zijn.

Om 17.30 uur had ik er zo de ziekte in dat ik Chris en mijn zusje heb weggestuurd om wat te gaan eten. Zij gingen naar McDonalds. Ik heb het licht uit laten doen en heb een laken over mijn kop getrokken. Ik was echt boos dat er niets gebeurde. Ik had het gevoel dat iedereen op mij zat te wachten: mijn ouders thuis met de jongens, Chris en mijn zusje in de verloskamer en de mensen van het ziekenhuis. En dan hield ik ook nog eens de hele dag een verloskamer bezet zonder ook maar één wee! Nee, ik was boos en gefrustreerd!

Nah... dat heb ik geweten. 17.45 uur kwam de eerste wee. En een minuut later de volgende. Toen Chris en mijn zusje om 18.10 uur terugkwamen (met patat en BigMacs) lag ik helemaal volop in de weeën. Dat moet een aparte gewaarwording voor ze zijn geweest! De ene wee ging praktisch over in de volgende. De gyn constateerde 5 cm ontsluiting. 2 cm erbij dus in 25 minuten. Dat is rap, maar het kan rapper heb ik daarna gemerkt.

Van 18.15 uur tot 19.00 uur had ik een grote wee. Ik dacht echt dat ik kapot ging. Ik zei steeds dat het te snel ging. Ik kon het zelf echt niet meer bijhouden. De gyn kwam en constateerde volledige ontsluiting. Dus van 5 cm naar 10 cm in 3 kwartier! Ik mocht gaan persen. Ik zei: 'dat kan niet, want een uur geleden zat ik nog een puzzeltje te maken'. De gyn zei: 'maar je moet nu toch echt persen, je baby wil eruit!'

Het hoofdje kwam al snel, de schoudertjes bleven even steken. Dat was ff heel pijnlijk, maar duurde gelukkig niet lang. Ik heb nog wel even gemeld dat het niet paste, maar het paste blijkbaar wel want na 9 minuten persen lag Tygo op mijn buik. En ik zei: 'maar ik ben nog niet zo ver'. Waarop de gyn zei: 'maar hij is er al'.

Een paar minuten later kwam de nageboorte. Ik moest nog een keer persen. Mijn reactie: 'ok, laatste keer van mijn leven, daarna doe ik het nooit meer'.

Ik verloor even veel bloed, maar de stopte snel. De schade was minimaal dus ik was vrij snel opgelapt. Tygo moest nog 2 nachtjes ter observatie blijven (voor mijn medicijnen) en gisteravond mochten we naar huis!

Ik voel me heel goed. Bijna geen pijn, alleen erg moe. De borstvoeding loopt als een trein, de kraamverzorgster is erg leuk en de jongens reageren super op Tygo!

Ter afsluiting nog een mooie opmerking van Levi. Na de bevalling kwamen hij en Sven hun nieuwe broertje in het ziekenhuis bewonderen. Levi bekeek Tygo, sloeg zijn hand voor zijn mond en zei 'oh jee mama, hij heeft geen tanden'.

Hij is er!!!

Vanavond om 19.09 uur is Tygo geboren!!

De bevalling kwam vandaag langzaam op gang, om vanaf 18 uur super snel te gaan. Het was dus wel even pittig, maar het lieve mannetje maakt alles top. Met Suus gaat alles goed. Ze moest kort van de snelle schrik bekomen, maar daarna was alles ok.

Susanne blijft even in het ziekenhuis met Tygo. Maar ze zal snel zelf bloggen.

Liefs, Marjolijn

De laatste loodjes...

... wegen het zwaarst. En het is echt waar. Over 10 dagen ben ik uitgerekend, maar wat mij betreft was het over 10 minuten. Of liever nog: 10 dagen geleden.

En eigenlijk heb ik weinig te klagen, ik kan me behoorlijk goed bewegen, ben niet erg zwaar en de baby doet het prima. Maar ik ben het gewoon zat. Ik heb veel voorweeën, slaap heel slecht  en ik heb gewoon nergens meer zin in. Zelfs niet in webloggen...

Gelukkig heb ik altijd mijn vrolijke mannetjes nog om mij op te vrolijken:

Nog een bammetje?

Levi gaat sinds augustus naar school en al vanaf het begin blijft hij regelmatig over. De eerste week gaf ik 'm steeds twee boterhammen mee. Die waren altijd op. Dus ik besloot hem drie boterhammen mee te geven. Ik dacht, als het teveel is, zie ik die extra boterham 's avonds wel weer terug in de trommel. Maar dat gebeurde niet. Iedere dag waren zijn boterhammen op. Gisteren zat er wel iets anders in zijn broodtrommel bij thuiskomst: een briefje van de juf: 'mag Levi wat minder brood mee? Hij zit zo lang te eten.'

Navraag leerde mij vanmorgen dat de kinderen moeten opeten wat ze van huis meekrijgen. En dat Levi dus iedere dag ontzettend lang bezig was om die drie boterhammen weg te krijgen omdat het eigenlijk gewoon teveel is voor hem. Arm kind, al die maanden...

Vandaag is Levi met twee boterhammen naar school gegaan. Ben benieuwd of hij nu 's avonds ineens wél gaat eten!

Missie fotoalbums: completed

Ja ja, ik heb mijn fotoalbums af! Ze zijn nog niet allemaal binnen, maar wel allemaal in productie. HEMA is rijk van me geworden de afgelopen weken!

Ik ben nu nog bezig met mijn weblogboek, maar dat is echt lange-termijn werk, dus daar kom ik nog wel eens op terug!

37 weken controle + buik

Eigenlijk morgen pas, maar vandaag had ik de 37-weken controle. Eigenlijk kan ik weer weinig bijzonders over zeggen. Kleine Klaas lijkt nog steeds klein, maar we weten van de echo's inmiddels dat het niet zo is. Bloeddruk was nog steeds laag en dat is goed. Baby was (nog) iets verder ingedaald, maar een bevalling lijkt niet heel hoog op het prioriteitenlijstje van mijn lichaam te staan. Dus... volgende week weer terug!

Zo ziet mijn buik er tegenwoordig uit (voor een blote buik kijk je hier!):

Naar de bios

Het is al weer ruim een week geleden, maar Levi is voor het eerst naar de bioscoop geweest. Met mij. Het leek me al een hele tijd zo leuk om met hem naar de film te gaan, maar ik wilde wachten tot hij groot genoeg was. En nu vond (en vind) ik hem groot genoeg.

Levi is vooral gek op animatiefilms, dus koos ik voor 'Up', een film over een oud mannetje dat zijn huis aan ballonnen vastmaakt en zo door de lucht naar Zuid-Amerika reist. En natuurlijk van alles meemaakt onderweg. De film draaide niet bij ons in de stad, dus gingen we naar Pathé de Kuip in Rotterdam. Dat is natuurlijk een behoorlijk grote bioscoop dus Levi was direct al behoorlijk onder de indruk van al die zalen. Ook de bijbehorende winkel met snoep, chocomelk en popcorn kon rekenen op zijn goedkeuring. We kochten popcorn en drinken en gingen naar de zaal.

Na tien - voor Levi hele lange - minuten begon de voorstelling. Nadat de voorfilmpjes afgelopen waren, werd het scherm even zwart. Levi sprong van zijn stoel en zei 'zo, afgelopen'. Ik moest hem echt even overtuigen dat het nu pas ging beginnen! Maar toen de film eenmaal bezig was, zat hij al snel in het verhaal. Af en toe stelde hij een vraag, maar hij bleef keurig op zijn stoel zitten. Op het puntje zelfs, want hij vond het spannend! Ongeveer tien minuten voor het einde vond hij het wat te lang duren, maar toen volgde de ontknoping al. Door de winkel (drop kopen) terug en de auto weer in.

We hebben genoten. Levi van de bioscoop en de film en ik eigenlijk vooral van Levi!

36 weken

Gaat snel nu. Gisteren al weer 36 weken zwanger, nog maar 4 weken te gaan dus. Om en nabij dan he? De meesten gokken op korter, ik gok op langer (maar hoop korter). Gisteren had ik ook weer controle en een groeiecho. Kleine Klaas was in verhouding groter dan de vorige keer en wordt nu geschat op 3400 gram bij 40 weken. Gemiddeld dus en zeker niet te klein.

Ook met mij was alles goed. Bloeddruk laag en behalve ingedaald ligt kleine Klaas nu ook vast in het bekken. Conclusie van de gyn: tja, 't kan nog een week duren, 't kan nog vijf weken duren. Kijk, daar heb je wat aan.

We wachten geduldig (NOT) af!

Sven is niet klein!

Nog geen 2,5 jaar oud en nu heeft hij al een levensgroot complex te pakken. Sven vindt het namelijk verschrikkelijk om 'klein' te zijn. En daarin is hij behoorlijk consequent. Geconditioneerd, noemen wij het liever.

Waarschijnlijk wil Sven net als zijn grote broer Levi 'groot' zijn. En helaas wordt regelmatig tegen hem gezegd: 'daarvoor ben je nog te klein' of 'Sven is de kleine broer van...' Tja en dat kun je als dwarse peuter dus niet over je kant laten gaan. Zodra de woorden 'Sven' en 'klein' in een zin vallen, fronst hij zijn wenkbrouwen, trekt een boos gezicht en heft zijn wijsvinger(tje) op: 'Sven is groot!' stoot hij dat als een soort Neanderthaler uit. 'Sven isnie klein!'.

Een paar komische voorbeelden:

Ik loop met Sven in de supermarkt en hij duwt helemaal happy zo'n kinderkarretje. Gaat op zich prima, maar op een gegeven moment botst hij toch tegen een oudere vrouw (zeker 80+). De vrouw lacht vertederd naar Sven en zegt: 'geeft niet hoor jochie, je ben nog maar een klein mannetje'. Waarop Sven met een ruk zijn kar wegzet, op het omaatje afstapt en haar met vuurspuwende ogen toebijt: 'isnie klein, Sven is groot'. Zonder een reactie af te wachten pakt hij zijn karretje en beent weg. Mij kun je dan opvegen.

Ander voorbeeld: eerder deze week heb ik aan tafel een gesprek met Levi over mijn opa. Ik vertel hem dat mijn opa is overleden toen hij (Levi dus) 2 jaar was en dat Sven toen nog heel klein was (2 maanden). Sven kwakt zijn bestek op tafel, staat half op in zijn kinderstoel en roept 'nee mama, Sven isnie klein. Zei ik!'.

En zo zijn er nog tientallen voorbeelden te noemen, al was het maar omdat wij het zo grappig vinden en dus vaak dingen zeggen als:

'Die broek is van Levi, daarvoor is Sven nog te klein'. --> Sven is groot
'Ben jij mama's lieve, kleine ventje?' --> Nee, grote ventje

Echt hilarisch. Ach lieve, kleine Sven, weet je: over een paar weken heb je een klein broertje en ben je ineens heel groot.

Tante Miep

Vannacht is toch nog vrij onverwacht onze Tante Miep overleden, de oudste (nog levende) zus van mijn vader. Eergisteren werd zij met een beroerte opgenomen in het ziekenhuis. In eerste instantie leek het mee te vallen. Met de beroerte dan, want ineens kwamen allerlei 'verborgen gebreken' aan het licht. Vannacht is zij even van de beademing afgehaald. Waarom precies weet ik niet helemaal, maar het was echt nodig. Dat is haar fataal geworden, al had het niet anders gekund. Er was iets natuurlijk grondig mis, als het zo snel gaat ineens.

Tante Miep was de 'surrogaat-oma' van mijn zusje en mij. Omdat wij zelf al vrij jong geen oma's meer hadden, adopteerden we Tante Miep een paar jaar geleden als oma. En daar was ze altijd trots op! We zagen elkaar niet zo vaak, maar het was een hele hartelijke, superlieve tante! Ze is 79 jaar geworden.

Dag lieve Tante Miep!

Sjaak afhaak

That would be me... de laatste weken moet ik wel erg vaak verstek laten gaan op afspraken. En daar hou ik eigenlijk helemaal niet zo van. Het is vaak al lastig om iedereen die je graag wilt zien, regelmatig te ontmoeten. Als je dan ook nog moet gaan afzeggen of je afspraken niet na kunt komen wordt het helemaal een langetermijn planning allemaal.

Zo zou ik vandaag op kraamvisite gaan bij mijn collegavriendin Amber, maar een virusje o.i.d. heeft mij de halve nacht in de badkamer gehouden (geen details). Om half 6 sliep ik pas. Net heb ik wel Levi naar school gebracht, maar nu probeer ik pas wat te eten en te drinken. Dus ik zie mezelf niet over een kwartier door de sneeuw met een onrustige buik (baby + maag + darmen = gedoe) naar Den Haag vertrekken. Grrrr...

Een bezoekje aan Linda strandde laatst ook al in de sneeuw. En omdat echt veel langer rijden dan een uur niet goed meer lukt (pijn) heb ik nog steeds geen kraambezoekje afgelegd aan Alysha, die al weer zes weken is. Gister zou ik mijn zusje bezoeken, maar door twee hyperactieve kinderen en één aartsluie man kwam ik het huis niet uit. Gelukkig zie en spreek ik mijn zusje wel regelmatig, maar toch. Mijn vriendin Larissa en ik spreken elkaar al maanden voornamelijk telefonisch omdat haar leven zo ongeveer nog veel hectischer is dan het mijne. En zo waren er nog wel meer afspraken waarbij ik Sjaak Afhaak was. En daar baal ik van. En het zal de komende weken met de baby in zicht helaas niet veel beter worden...

Maar, ooit komen er betere tijden. Bijvoorbeeld in 2028 als Levi, Sven en Kleine Klaas allemaal 18 zijn en uit huis gaan. Dus: even geduld AUB!